Help, ik ben getraumatiseerd!
Trauma, de erkenning geven die het nodig heeft om te helen
‘Gefeliciteerd’
Dit was de eerste reactie die ik kreeg nadat ik werkelijk besefte dat ik getraumatiseerd was. Een reactie van iemand die al enkele jaren met PTSS kampt en in haar eigen herstel al flinke meters heeft gemaakt. Wat heb ik veel respect voor die dame en zij voor mij! Mede daardoor kwam die reactie en het besef flink binnen.
Al geruime tijd was ik bezig met mijn trauma’s en de impact daarvan. Was goed bezig dacht ik en al veel inzichten, en toen kwam dit moment. Ik zat midden in een eigen opstelling waarin ik mijn lot in zijn totaal wilde aanvaarden, dit bleek toch moeilijker dan gedacht. Als ik nu mijn narcistische moeder eruit haal, dan kan ik het lot accepteren waar ook al de nodige trauma’s in verwezen zaten. Zo werkt het niet, ook mijn narcistische moeder is een onderdeel van mijn lot. De begeleider pakte (met toestemming) mijn hand vast en zei een aantal zinnen. Hij ‘aaide’ met zijn duim mijn hand, niet intiem bedoeld of zo maar doordat hij mijn hand vastpakte en vasthield kwam ik in een dilemma. Het lot kon ik nu wel accepteren, inclusief mijn moeder, dat was ineens niet meer zo moeilijk. Echter het dilemma wat zich nu aandiende was: hoe kan ik mijn grenzen stellen en bewaken én ondertussen hechting en intimiteit toelaten. Ik raakte verward door dit dilemma, de impact van misbruik en de wens voor hechting en intimiteit. En toen kwam het besef: “ja, ik geloof dat ik echt getraumatiseerd ben”.
Ik kwam van de status ‘iemand met impactvolle gebeurtenissen’ naar ‘iemand met trauma’s’ naar nu de status ‘IK ben getraumatiseerd’. Vooral het besef dat het over mij gaat en niet over iemand anders, kwam binnen. Ik praatte altijd over mezelf als in de vorm van een 3e persoon dan vanuit mezelf, gebruikte ook vaak de worden als ‘gaan we regelen’ in plaats van ga ik regelen. De weg die ik had bewandeld heeft me stap voor stap hiernaar toe geleid en nu is het tijd voor de volgende stap in mijn eigen helingsproces.
Hoe hard het besef dat ik getraumatiseerd ben binnenkwam, was tegelijkertijd ook het werkelijke besef van de impact die de gevolgen van diverse traumatische gebeurtenissen heeft gegeven in mijn leven. En dit te erkennen! De gevolgen van wat ik gemist heb, waar ik nog moeite mee heb. Zo heb ik nog altijd moeite met intimiteit en hechting door meerdere trauma’s zoals o.a. misbruik, een inbraak met als doel seks en een narcistische moeder. Dit besef en dat dit mij belemmerd op bepaalde vlakken deed zeer.
‘Bevriend raken met de pijn is niet fijn, maar de pijn wordt nu wel gezien, gehoord en erkend wat een grote stap is binnen traumaverwerking en herstel’.
Zena Trauma- & Paardencoaching
Herstel
Bij herstel denkt men al gauw aan een ziekte waar je beter van dient te worden. Vaak ook binnen een bepaald tijdsbestek. Bij trauma’s werkt dit niet zo. Je hebt geleerd te leven met de symptomen en gevolgen van trauma, je creëert een overlevingsmasker waarmee je weer een dagelijkse routine zo goed als kwaad kan inrichten. Maar achter dat masker schuilt de pijn, de kwetsuren, diep verscholen in het lichaam. Soms zo diep verscholen dat je bepaalde zaken of periodes van je leven blokkeert, vergeet alsof het nooit gebeurd is.
Herstel van traumatische gebeurtenissen kan vaak jaren duren. Ook ik dacht 37 jaar waarin veel ellende is gepasseerd even snel te verwerken in 1,5 jaar tijd. Zo werkt het niet!
Voordat je erachter bent wat jouw overlevingsmasker is, welke dingen jij (on)bewust vermijdt in het leven, welke gebeurtenissen je (gedeeltelijk) hebt verstoten/ afgesplitst. Waar jouw echte pijn en verdriet vandaan komt en wat hieraan te doen om dit op een gezonde manier zonder maskers te integreren in je leven, is een proces vaak van jaren hard werken. Zoals het spreekwoord zegt: ‘de eerste klap is een daalder waard’ . Ga je aan de slag met je traumaverwerking dan krijg je absoluut veel inzichten en bewustwording van o.a. je overlevingsstrategie, waarmee je kan werken aan je herstel en begrijpt waarom je de dingen doet zoals je ze doet. Ook inzichten van je kracht en talenten vanuit die overlevingsstrategie worden zichtbaar, want je staat nog steeds en vaak heeft de strategie je ook nog wat gebracht in positieve zin.
Overlevingsstrategie
Voor mij is heel symboliserend een gedeelte van de tekst van Ilse de Lange – Miracle,
Het omschrijft voor mij het masker, één van de overlevingsstrategieën die ik jarenlang heb gehad. De gevoelens en emoties die ik niet kon en mocht uiten, en maar een vrolijk gezicht opzetten want de buitenwereld mocht niet weten wat er binnen allemaal afspeelde. Wat wellicht nog meer bepalend is dan het trauma zelf, is hoe je directe omgeving hiermee omgaat. Je familiesysteem, belangrijke vrienden en andere steunpilaren. Mag je even in zak en as zitten of moet je jezelf vermannen? Ik ben opgegroeid met ‘niet klagen, maar dragen’ en ‘als jij denkt dat je het zwaar hebt, hoe is dat wel niet voor mij dan’. Daar ga je naar handelen onbewust.
Miracle van Ilse de Lange, vertaalt naar het Nederlands:
Iemand heeft een slot op deze oude deur gezet,
het is in elkaar geslagen, gebruikt en meer.
Er is honderdduizend keer op getrapt,
het houdt alle herinneringen achter.
Als je tussen de lijnen van de verf leest,
kijk dan verder dan de scheuren…….
Het is verborgen in de ramen van de muren,
Recht achter de ogen die alles zagen…..
Ik heb onder mijn huid geleefd,
Alles wat ik voelde heb ik binnen gehouden.
Het droeg alle woorden zonder geluid,
Het raakte me, het werd bijna te luid…..
Dit is vaak wat we doen bij impactvolle gebeurtenissen, waar degene die de gebeurtenis ondergaat schaamte ervaart, alle emoties en gevoelens binnenhoudt omdat een ander (na verloop van tijd) niet snapt dat je nog altijd vastzit in je leven. Of dat die ander niet om kan gaan met emoties en van mening is dat het nu lang genoeg geleden is. Maar de ogen en het lichaam zegt alles en op een gegeven moment willen deze gevoelens, bewegingen, emoties e.d. eruit!
Vertragen
Wat vaak gezien wordt bij mensen met impactvolle gebeurtenissen is tempo! Lekker veel werken, veel weg van huis, uitstapjes, winkelen, altijd anderen om je heen zodat je vooral géén tijd hebt om te voelen wat je lichaam jou wilt vertellen. Wat nog vast zit in je lichaam en aandacht behoeft. Ik was en ben af en toe nog steeds zo’n iemand. Tenslotte is iets afleren moeilijker dan iets aanleren. Lekker hard werken, zowel thuis als op het werk. Klaar staan voor een ander, altijd bezig zijn….tot het moment komt dat er zoveel tegelijkertijd gebeurt en zoveel inwendig is opgebouwd dat je het even niet meer weet. En dan……. Hulp vragen waarbij je wordt afgeremd door je coach.
Vertragen is dan ook het KEY-woord bij traumaverwerking, voelen wat in je lichaam gebeurt, bewegingen afmaken zonder dat je het hele trauma door hoeft te maken. En alles komt op zijn tijd en in proporties. Wanneer jij beseft dat jij trauma’s hebt meegemaakt, hieraan wilt werken en op een gegeven moment die erkenning kan geven aan jezelf dat je getraumatiseerd bent….dan ben je niet alleen een kanjer, maar ook iemand die zichzelf wil bevrijden en weer wil leven. Die geen slachtoffer is maar de koe bij de horens pakt en regie uitvoert over zijn leven.
Ook bij 1 impactvolle gebeurtenis
Vaak hoor je ‘ja maar ik ben alleen maar gepest vroeger op school’ of ‘ik heb maar 1 impactvolle gebeurtenis meegemaakt’. Ieder persoon is verschillend en ieder trauma ook. Afhankelijk van de gevolgen van die gebeurtenis, hoe jouw sociale netwerk is en hiermee omgaat bepaalt of de impact van de gebeurtenis sporen na laat. Die ene gebeurtenis kan je hele leven op zijn kop zetten, kan je aantasten in je veiligheid. Dat had ik bijvoorbeeld met de inbraak, ik heb het de bekende dader vergeven echter vergeten doe je niet. Het heeft mij jaren gekost om me veilig in mijn eigen huis te voelen. En dat terwijl de inbraak in mijn ouderlijke huis was, niet eens in de woningen die ik daarna had. De impact van die inbraak (waarbij ik de dader op heterdaad betrapte) maakte dat ik jarenlang, als ik alleen thuis kwam, alle lampen aan in het huis deed, alle kasten naliep of daar niet iemand in verstopt zat, onder bedden kijken, deuren en ramen controleren en altijd iemand zogenaamd voor een praatje aan de lijn terwijl ik deze ronde door het huis deed. Dankbaar ben ik dat ik die handelingen al jaren niet meer doe, dat ik me weer veilig durf te voelen in mijn eigen woning. Tuurlijk als de honden ’s nachts aanslaan of ik hoor stemmen op straat midden in de nacht schieten de alarmbellen even aan, maar dit is nu meer een normale reactie zoals iedereen die zou hebben. De angst is daar niet meer overheersend in, de daadkracht en het onderzoekende daarentegen wel omdat ik deze gebeurtenis en vooral het gevoel daarbij durfde aan te pakken.
Hoe verder
Fijn voor je, denk je nu misschien. Eindelijk heb je jezelf erkenning gegeven dat je getraumatiseerd bent en nu? Binnen traumaverwerking doorloop je 3 fases in de loop van de tijd:
Hulpmiddelen ontwikkelen; het leren herkennen en ontwikkelen van een grote verscheidenheid aan vermogens, capaciteiten, competenties, vaardigheden, hulpbronnen. Alles wat jouw gevoel van eigenwaarde kan versterken en je helpen om binnen je Window of Tolerance te blijven.
Herinneringen aangaan; hier werk je met de minste arousal in je lichaam zonder dat je direct een heel trauma gaat herbeleven. Je richt je op gedachten, gevoelens en fysieke reacties in het lichaam. Hoe je de bewegingen af kan maken, kan integreren zonder continue herbeleving of vermijding.
Creëren van gezonde relaties en voldoening in het leven; en daar word ik altijd enthousiast van omdat in deze fase de nadruk ligt op het vergroten van het plezier en voldoening in ons leven, weer écht te kunnen leven.
Nu ga ik verder met een ander thema, waarvan ik eerst dus dacht ‘dat speelt niet zo meer’. Met dit thema zal ik bovenstaande fases weer doorlopen, waarbij fase 1 al in de pocket zit en fase 2 zich al heeft aangediend. Dit thema, namelijk de gevolgen van verschillende soorten van misbruik en hechtingsproblematiek uit eerdere trauma’s, heeft inbreuk gedaan op mijn veiligheid, mijn grenzen en op mijn hechting met anderen. De nawerking van dat trauma is nog altijd in mijn leven aanwezig en beïnvloedt mijn relatie op een manier wat ik niet meer wil. Ik wil ook veiligheid, grenzen en intimiteit kunnen voelen in een relatie en dat ligt zeker niet aan mijn partner maar is wel een gevolg van meerdere trauma’s uit mijn kindertijd. En zo zie je dat niet alleen jij last en pijn kan hebben van een impactvolle gebeurtenis, het raakt uiteindelijk onbedoeld ook je naasten. Terwijl voor de buitenwereld je wordt gezien als iemand die de zaakjes voor elkaar heeft en een harde werker is. Klopt ook, maar kijk eens verder….
Het is verborgen in de ramen van de muren, recht achter de ogen die alles zagen…..
En zo werkt het, de thema’s die het zwaarst wegen en je belemmeren dienen zich als eerste aan, een eventuele rest volgt later op natuurlijke wijze waarbij je al bekend bent met hulpmiddelen en je lichamelijke reacties wat het minder eng maakt om ook dit trauma te verwerken en te integreren in het leven. En weet….jij bent altijd zelf in de regie of je hieraan wilt werken of niet.
Mijn wens was en is het om een lichter en luchtiger leven te gaan lijden, doordat ik aan mijn eigen thema’s ben gaan werken ervaar ik dit.
Heb jij na het lezen van deze blog nog vragen of wil je weten hoe trauma therapie (met en zonder paarden) in zijn werking gaat? Neem gerust contact op met mij voor een gratis kennismakingsgesprek om te zien of we iets voor elkaar kunnen betekenen.